Eklenme Tarihi : 12 Nisan 2012 Perşembe
Gürkan Sekmen

Bireysel devrim

Kişisel gelişim kavramı, özellikle son zamanların en popüler konularından biri. Her popüler konu gibi içi boş sloganlara dönme riski de var.


Bir aralar her derde deva alo vera vardı. Aynı şekilde bugün de kuantum kelimesiyle sihirli ve gizemli formüller üretiliyor. Bence bunlar pazarlama harikalarından başka bir şey değil ve konuyu magazinleştirip içinin boşalmasına sebep oluyor. Secret yapıp sürekli yat hayali kuranlara bile rastlamak mümkün. O nedenle birçok insan Ben böyle şeylere inanmıyorum, ilgilenmiyorum demeye başladı. İşin fantezi boyutu insanların daha çok ilgisini çekiyor ancak konunun, kendini yönetme sanatı gibi son derece zorlu bir yanı var. Tarih boyunca insanlar kültürlerine has bir şekilde kendilerini ifade etmişler. Modern çağda da duygusal zekâ (EQ) gibi yeni kavramlarla anlatılan şeyde aynı olgu. İnsanın egolarından, hırslarından, öfkelerinden ve korkularından arınması Bunlar mahşerin dört atlısı gibi. Bu yıkıcı duygulardan biri ya da birkaçı zihninize hâkim olduğunda, beyin asit içerikli bir şey salgılıyor. Bu da iç organlardan hangisi zayıfsa onu vurur. Yani birçok hastalığın kökeni psikosomatiktir. Sonuçta insanın kendine düşman aramasına gerek yok, insanın en büyük düşmanı kendisidir.Bende bunun için popüler sihirli formüller yok, sadece başka bir perspektif öneriyorum. Ünlü bir heykeltıraşa sormuşlar, o müthiş heykelleri nasıl yaptığını. O da Fazlalıkları atıyorum, geriye heykelim kalıyor demiş. Aynı şekilde bu duygular da bize geleneksel düşünce kalıplarının yüklediği, sonradan öğretilmiş fazlalıklar. İnsanın saf doğasında hiçbirine yer yok. Benim küçük bir kızım var ve ondan çok şey öğreniyorum. Onun çığlıkla karışık kahkahaları bana yaşamın ne kadar güzel bir şey olduğunu hatırlatıyor. Çünkü henüz kimse ona kaynakların çok kıt olduğunu, kendini garantiye almak için sürekli biriktirmesi gerektiğini ve bunun için diğerleri ile rekabet etmesi gerektiğini öğretmedi. Bu eğitim şekli insana sürekli bu fazlalıkları yüklüyor. Hayatı çölde yapılan zorlu bir seyahate benzetebiliriz. Bu yolculuğun ilk şartı hafif olmaktır. Sırtınızda onca yükle asla başaramazsınız. Aynı şekilde başka bir örnek vereyim. Metal yapmak için madeni kaynatırlar, ortaya cüruf çıkar ve su cürufu götürür. Geriye sapasağlam çelik kalır. Yani ihtiyacımız yeni şeyler kazanmak değil, aslında fazlalıklardan kurtularak zihnimizi temizlemek. Geriye insanın içine üflediği saf ruhu kalır. Onun içinde de insanın hayallerini gerçekleştirmesi için ihtiyaç duyduğu enerji ve ilhamdan bol miktarda bulunur.Bence, Nasıl? sorusundan önce sorulması gereken, Neden? sorusu... Neden bu kadar negatif duygularla yüklüyüz? Bu bağlamda yetiştiğimiz toplum ve üzerindeki hipnotik etkiyi iyi analiz etmek gerekir. Çünkü bizim dünya algımız, aslında dünyanın gerçekte nasıl bir yer olduğundan bağımsız bir şekilde gelişen sübjektif algımızdan oluşur. Buna fenomonoloji deniyor. Ben böyle felsefi konuları küçük hikâyelerle anlatmayı çok seviyorum. Bir gün yaşlı balıkla genç balık suda karşılaşmışlar. Yaşlı balık genç balığa sormuş, Su nasıl? diye. Genç balık cevaplamış; Ne suyu?. Yani içinde yaşadığımız toplumun bir şekilde dışına çıkmadan, bize neler yüklediğinin analizini yapmak kolay değil. Hele bizim toplumumuz birey olmayı değil ait olmayı bu kadar kutsarken. Toplumların zihin haritasını en iyi o toplumun atasözleri anlatır. Sürüden ayrılanı kurt kapar gibi sürü ve topluluk halinde hareket ettiğimizi gösteren güzel atasözlerimiz var. Örneğin, içinde yaşadığımız toplumda şöyle bir atasözü asla kök bulmaz: Ormanda yollar ikiye ayrıldı ve ben daha az çiğnenmiş olanı tercih ettim.Tüm bunlar gösteriyor ki toplumun değerleri bizi birey olmaktan çıkarıyor. Sorgusuzca içinde yaşadığı toplumun normlarını kabullenmek insanda yozlaştırıcı bir etki yapıyor. Böylece bizi orijinal yapan bireysel değerlerimizi değil, bizi kopya yapan empoze değerleri kabullenme eğilimine giriyoruz ve insan orijinal doğup kopya bir şekilde ölüyor. Bu ruh hali tüm mücadele azmimizi ve pozitif enerjimizi kanattığı için, kendini gerçekleştiren kehanetlere dönüşüyor. Yani herkes güçlü bir şekilde aynı kehanete inandığı için korktukları da başına geliyor.Peki, bu endişeli ve güvensiz ruh halinde nasıl kurtulacağız? Cevap basit: Kişi bilinçaltındaki karamsar inançları, kehanetleri temizledikten sonra kendini, kendi filminin figüranı olarak değil, başrol oyuncusu olarak görmeye başlamasıyla endişe dağılır. Tüketerek değil üreterek daha mutlu olduğunu anlar. Tribünden sahaya iner ve aksiyon alır. Sanılanın aksine insan tribünde sahada olduğundan daha endişelidir. Çünkü birinde pasif bir seyirciyken, diğerinde sonucu belirleyecek olan savaşçı rolünü üstlenir. Ve şans hep savaşandan yanadır; çünkü evren aksiyonu kutsar ve ona cevap verir.
E-BÜLTENİMİZE KAYIT OLUN
Copyright © 2005-2015 PEBEV Perakende Bilgi Evi
designed by nette interactive